Kiedyś weekend oznaczał jedzenie. Co się dzieje, kiedy przestajesz czekać cały tydzień na cheat meal?

Piątek, godzina 18:00. Przez cały tydzień było „grzecznie”. Śniadania, przygotowane obiady, zero słodyczy, żadnego fast foodu. I wreszcie nadchodzi moment, na który czekałeś od poniedziałku: dzisiaj można. Pizza, burger, kebab, chipsy, lody. Może wszystko naraz. W końcu przecież cały tydzień trzymałeś dietę.

Dla wielu osób redukcja przez lata wygląda właśnie tak: pięć albo sześć dni kontroli, a potem jedzenie staje się nagrodą za przetrwanie tej kontroli.

Ale co, jeśli pewnego dnia przychodzi piątek… i nie czujesz już, że musisz „odbić sobie” cały tydzień?

Cheat meal często zaczyna się dużo wcześniej niż przy pierwszym kęsie

To nie jest tylko jeden posiłek.

Czasami zaczyna się już w środę.

„Jeszcze dwa dni.”

W czwartek:

„Jutro wreszcie zamówię pizzę.”

W piątek rano:

„Dzisiaj jem mniej, bo wieczorem będzie grubo.”

Jedzenie staje się wydarzeniem.

Nagrodą.

Czymś, na co się czeka.

I właśnie dlatego wieczorem trudno skończyć na dwóch kawałkach pizzy.

Przecież czekałeś na to cały tydzień.

Problem nie zawsze leży w samej pizzy

Pizza nie jest magicznym produktem powodującym otyłość.

Burger również nie.

Kawałek ciasta także nie.

Problem może pojawić się w całym schemacie:

restrykcja → oczekiwanie → nagroda → przejedzenie → wyrzuty sumienia → kolejna restrykcja.

Poniedziałek zaczyna się od:

„Dobra. Teraz już naprawdę dieta.”

A w piątek wszystko zaczyna się od początku.

„Zasłużyłem sobie”

To bardzo ludzkie.

Ciężki tydzień w pracy?

Zamawiamy coś dobrego.

Pokłóciłeś się z kimś?

Czekolada.

Skończyłeś trudny projekt?

Pizza.

Dieta szła świetnie?

Cheat meal.

Jedzenie staje się nie tylko sposobem dostarczenia energii.

Staje się nagrodą.

I tutaj dochodzimy do ciekawego pytania

Co się dzieje, jeśli apetyt przestaje przez cały tydzień narastać?

Jeżeli od poniedziałku do piątku nie czujesz ciągłego:

„Nie wolno mi.”

Jeżeli nie spędzasz kilku dni na walce z ochotą na jedzenie, być może w piątek nie potrzebujesz już wielkiego:

„NA RESZCIE MOGĘ.”

To może całkowicie zmienić znaczenie weekendowego jedzenia.

W relacjach części osób korzystających z terapii wpływających na apetyt pojawia się właśnie taki motyw

Niektórzy opisują:

„Kiedyś cały tydzień czekałem na weekendowe jedzenie.”

„Zamówiłem pizzę jak zawsze i po dwóch kawałkach miałem dosyć.”

„Pierwszy raz zostały mi chipsy po weekendzie.”

„Nie potrzebuję już cheat day, bo nie czuję, że cały tydzień czegoś sobie odmawiam.”

„Jedzenie przestało być nagrodą za dietę.”

To interesujące relacje.

Ale trzeba bardzo wyraźnie powiedzieć:

to nie są dane kliniczne.

To doświadczenia konkretnych osób.

Nie możemy na ich podstawie powiedzieć, że Retatrutide zmieni relację z jedzeniem u każdego.

Retatrutide nie jest terapią psychologiczną

To ważne rozróżnienie.

Retatrutide nie powinien być przedstawiany jako substancja:

„lecząca emocjonalne jedzenie”,

„usuwająca nawyki”,

„zmieniająca psychikę”,

czy:

„sprawiająca, że jedzenie przestaje być nagrodą”.

Nie mamy podstaw do takich twierdzeń.

Retatrutide jest badanym agonistą trzech receptorów:

GIP, GLP-1 i glukagonowego.

Jego działanie dotyczy między innymi mechanizmów metabolicznych i regulacji apetytu.

Ale zmniejszenie biologicznego napędu do jedzenia może zmienić sytuację, w której podejmujesz decyzję

To subtelna różnica.

Wyobraź sobie dwie osoby stojące przed pizzą.

Pierwsza od pięciu dni myśli:

„Nie mogę.”

Jest głodna.

Ma silną ochotę.

Cały tydzień czekała na ten wieczór.

Druga również lubi pizzę.

Ale nie spędziła całego tygodnia, walcząc z apetytem.

Dla pierwszej pizza może oznaczać:

„Wreszcie!”

Dla drugiej:

„Fajnie, pizza.”

Ta różnica może mieć ogromne znaczenie.

Jedzenie może nadal smakować

To trzeba podkreślić.

Celem nie jest sytuacja:

„Nic mnie już nie cieszy.”

Ani:

„Patrzę na ulubione jedzenie i czuję obrzydzenie.”

Można nadal lubić:

pizzę,

burgera,

makaron,

lody,

ciasto,

restauracje.

Tylko przyjemność nie musi automatycznie oznaczać:

„Muszę zjeść jak najwięcej, bo jutro znowu nie wolno.”

To właśnie zakaz często zwiększa znaczenie jedzenia

Powiedz sobie:

„Nigdy więcej czekolady.”

Co się dzieje?

Czekolada nagle staje się bardzo interesująca.

Leży w szafce.

Wiesz dokładnie gdzie.

Myślisz o niej.

A teraz wyobraź sobie:

„Mogę zjeść czekoladę, jeśli będę chciał.”

I rzeczywiście wiesz, że możesz.

Dla części osób napięcie wokół produktu może być wtedy mniejsze.

Terapia nie usuwa jednak nawyków automatycznie

Jeżeli przez 15 lat w piątek zamawiałeś pizzę, możesz nadal ją zamawiać.

Nawet jeżeli nie jesteś szczególnie głodny.

Bo jest piątek.

Bo oglądasz film.

Bo zawsze tak robiliście.

To pokazuje różnicę między:

apetytem

a

nawykiem.

Głód, apetyt i nawyk to nie dokładnie to samo

Możesz być fizycznie głodny.

Możesz mieć ochotę na konkretny produkt.

Możesz też sięgnąć po jedzenie tylko dlatego, że sytuacja jest znajoma.

Film = popcorn.

Mecz = chipsy.

Kino = nachosy.

Grill = dużo jedzenia.

Piątek = pizza.

Kawa = coś słodkiego.

Zmniejszenie głodu nie musi automatycznie usunąć wszystkich takich skojarzeń.

Ale może stworzyć przestrzeń, żeby je zauważyć

To może wyglądać tak:

Jest piątek.

Automatycznie otwierasz aplikację z jedzeniem.

Przeglądasz pizzę.

I nagle myślisz:

„Właściwie… ja wcale nie jestem głodny.”

To interesujący moment.

Bo wcześniej impuls i działanie mogły być niemal jednym.

Teraz pomiędzy nimi pojawia się chwila.

„To co robimy wieczorem, skoro nie zamawiamy?”

Brzmi śmiesznie.

Ale jeżeli przez lata weekendowa przyjemność była mocno związana z jedzeniem, może pojawić się naprawdę dziwne uczucie.

Co teraz?

Film bez wielkiej paczki przekąsek?

Spotkanie bez objadania się?

Wieczór bez zamawiania?

Oczywiście nadal można jeść.

Chodzi tylko o to, że jedzenie nie musi być jedynym elementem, który sprawia, że weekend różni się od wtorku.

Możesz zacząć odkrywać inne nagrody

Wyjście.

Kino.

Wycieczka.

Nowe ubranie.

Sauna.

Masaż.

Gra.

Spotkanie.

Hobby.

Spacer.

Dłuższy sen.

Cokolwiek rzeczywiście sprawia przyjemność.

Nie dlatego, że:

„jedzenie jest złe”.

Tylko dlatego, że jedzenie nie musi wykonywać całej pracy związanej z nagradzaniem siebie.

Największa zmiana może polegać na braku poczucia straty

Wyobraź sobie dwie osoby jedzące dwa kawałki pizzy.

Pierwsza odkłada resztę i myśli:

„Cholera. Zjadłbym jeszcze cztery, ale nie mogę.”

Druga odkłada resztę:

„Było dobre. Jestem najedzony.”

Na papierze obie zjadły tyle samo.

Ale ich doświadczenie jest zupełnie inne.

I właśnie tego nie pokaże licznik kalorii.

Klasyczna dieta często koncentruje się na zachowaniu

„Nie jedz.”

„Zostaw.”

„Odmów.”

„Wybierz mniejszą porcję.”

To może działać.

Ale wymaga ciągłego podejmowania decyzji przeciwko apetytowi, jeżeli apetyt pozostaje silny.

Nowoczesna farmakoterapia otyłości wzbudza zainteresowanie właśnie dlatego, że próbuje wpływać również na biologiczne mechanizmy stojące za tym apetytem.

Dlaczego Retatrutide budzi tak ogromne zainteresowanie?

Ponieważ skala redukcji masy obserwowana w badaniach jest bardzo duża.

Retatrutide działa jako agonista trzech receptorów:

GIP, GLP-1 i glukagonowego.

To odróżnia go od terapii działających wyłącznie na jeden lub dwa z tych szlaków.

W badaniu fazy 2 wyniki były na tyle duże, że Retatrutide bardzo szybko stał się jedną z najbardziej obserwowanych cząsteczek rozwijanych w leczeniu otyłości.

W fazie 2 średnia redukcja sięgała około 24,2%

Przy najwyższej badanej dawce po 48 tygodniach średnia redukcja masy wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

Już sama ta liczba robiła ogromne wrażenie.

Bo przy masie 120 kg:

24,2% odpowiada matematycznie około 29 kg.

Przy 140 kg:

około 34 kg.

Nie oznacza to oczywiście, że konkretna osoba osiągnie taki wynik.

To tylko pokazanie skali procentu.

Później pojawiły się jeszcze większe wyniki fazy 3

W badaniu TRIUMPH-1 przy dawce 12 mg średnia redukcja masy po 80 tygodniach wyniosła około 28,3% początkowej masy ciała.

Jeszcze ciekawszy jest próg 30%.

Około 45,3% uczestników grupy 12 mg osiągnęło co najmniej 30% redukcji początkowej masy ciała.

To bardzo duża skala redukcji.

Ale ponownie:

wynik grupy nie jest obietnicą wyniku konkretnej osoby.

30% mniej to liczba, która może oznaczać ogromną zmianę życia

Czysto matematycznie:

100 kg → 30 kg mniej,

120 kg → 36 kg mniej,

140 kg → 42 kg mniej,

150 kg → 45 kg mniej.

To nie prognozy.

Ale pozwalają zrozumieć, dlaczego Retatrutide wywołuje tak duże zainteresowanie.

Tylko że wykres nie pokazuje piątkowego wieczoru

Na wykresie widzimy:

-10%,

-20%,

-25%,

-30%.

Nie widzimy natomiast:

„Nie zamówiłem największej pizzy.”

„Zostały chipsy.”

„Nie potrzebowałem deseru.”

„Nie czekałem cały tydzień na cheat meal.”

„Zjadłem i po prostu skończyłem.”

Dlatego relacje ludzi mogą być ciekawym uzupełnieniem danych klinicznych.

Uzupełnieniem — nie zamiennikiem badań.

A co, jeśli nadal mam ochotę na fast food?

Nic niezwykłego.

Farmakoterapia nie musi sprawić, że nagle zaczniesz marzyć wyłącznie o brokułach.

Jedzenie jest czymś więcej niż fizjologicznym głodem.

Smak.

Zapach.

Nawyki.

Wspomnienia.

Otoczenie.

Reklama.

Towarzystwo.

Wszystko to nadal istnieje.

Nie chodzi więc o perfekcję

Możesz zjeść pizzę.

Możesz pójść na urodziny.

Możesz zjeść ciasto.

Możesz mieć weekend, podczas którego jesz więcej.

Jedna sytuacja nie definiuje całego leczenia.

To bardzo ważne, ponieważ myślenie:

„albo idealnie, albo wszystko stracone”

jest jednym z mechanizmów, które potrafią zniszczyć wiele prób redukcji.

Jeden większy posiłek nie cofa miesięcy postępu

Jeżeli po kilku miesiącach redukcji idziesz na wesele i jesz więcej niż zwykle, nie oznacza to automatycznie:

„Wszystko zmarnowane.”

Tak samo jak jeden zdrowy obiad nie powoduje utraty 20 kg, jeden duży obiad nie powoduje odzyskania 20 kg tłuszczu.

Liczy się długoterminowy wzorzec.

To może być koniec potrzeby „ostatniej wieczerzy”

Znasz to?

„Od poniedziałku dieta.”

Więc w niedzielę:

pizza,

lody,

chipsy,

czekolada.

Bo jutro:

„już nie będzie można.”

To praktycznie pożegnanie z jedzeniem.

A potem przychodzi poniedziałek i zaczyna się restrykcja.

Jeżeli jedzenie przestaje być dzielone na:

dozwolone i zakazane,

potrzeba „ostatniej uczty” może stać się mniejsza.

Być może wtedy weekend przestaje oznaczać „przerwę od odchudzania”

To może być naprawdę duża zmiana.

Nie jesteś:

od poniedziałku do piątku „na redukcji”,

a w weekend „poza redukcją”.

Po prostu żyjesz.

Czasami jesz mniej.

Czasami więcej.

Czasami idziesz do restauracji.

Czasami gotujesz.

Czasami jesz pizzę.

Ale cały proces nie jest już ciągłym przełączaniem:

dieta / niedieta / dieta / niedieta.

To właśnie może mieć znaczenie w perspektywie lat

Bo skuteczne leczenie otyłości nie powinno być projektem na trzy idealne tygodnie.

Otyłość jest chorobą przewlekłą.

Największym wyzwaniem nie jest wytrzymać do piątku.

Jest nim znalezienie sposobu funkcjonowania, który można utrzymać znacznie dłużej.

I właśnie dlatego zmniejszenie ciągłego konfliktu z apetytem może być tak interesującym elementem współczesnego leczenia.

Nie należy jednak oczekiwać, że jedna substancja rozwiąże wszystkie problemy związane z jedzeniem

Jeżeli jedzenie jest silnie związane z:

emocjami,

napadami objadania,

stresem,

traumą,

zaburzeniami odżywiania,

problemami psychicznymi,

to sytuacja może wymagać odpowiedniego specjalistycznego wsparcia.

Retatrutide nie powinien być przedstawiany jako zamiennik psychoterapii czy leczenia zaburzeń odżywiania.

Biologia i psychologia mogą istnieć jednocześnie

Nie trzeba wybierać:

„albo hormony, albo głowa.”

Człowiek jest bardziej skomplikowany.

Możemy mieć biologicznie regulowany apetyt.

Możemy mieć nawyki.

Możemy jeść z emocji.

Możemy mieć silne skojarzenia kulturowe.

Możemy lubić smak.

Wszystkie te elementy mogą występować jednocześnie.

Dlatego najbardziej interesująca zmiana może być bardzo zwyczajna

Piątek.

Wieczór.

Kiedyś od rana wiedziałeś:

„Dzisiaj cheat meal.”

Teraz ktoś pyta:

„Co jemy?”

Myślisz chwilę.

„Może pizza?”

Zamawiacie.

Jesz dwa albo trzy kawałki.

Jest dobra.

Jesteś najedzony.

Resztę wkładasz do lodówki.

I zajmujesz się czymś innym.

Bez:

„Zmarnowałem dietę.”

Bez:

„Skoro już zacząłem, to zjem wszystko.”

Bez:

„Od poniedziałku wracam.”

To po prostu była pizza.

FAQ

Czy Retatrutide sprawia, że przestaje się lubić fast food?

Nie można tego stwierdzić. Preferencje żywieniowe i doświadczenia poszczególnych osób mogą się różnić.

Czy Retatrutide leczy jedzenie emocjonalne?

Nie powinien być przedstawiany jako terapia psychologiczna ani leczenie wszystkich przyczyn jedzenia emocjonalnego.

Czy podczas redukcji trzeba robić cheat meal?

Nie istnieje fizjologiczny obowiązek wykonywania „cheat meal”. Dla części osób samo dzielenie jedzenia na „czyste” i „oszukane” może być mało pomocne.

Czy można zjeść pizzę podczas redukcji?

Pojedynczy produkt czy posiłek nie określa całego długoterminowego sposobu żywienia. Znaczenie ma ogólny bilans, jakość diety i indywidualna sytuacja zdrowotna.

Czy jeden większy posiłek niszczy postęp?

Nie. Długoterminowa zmiana masy nie jest wynikiem jednego posiłku.

Czy historie z forów o zmianie podejścia do jedzenia są wiarygodne?

Mogą wiarygodnie opisywać doświadczenie konkretnej osoby, ale nie są dowodem, że taki sam efekt wystąpi u innych.

Jak działa Retatrutide?

Retatrutide jest badanym agonistą receptorów GIP, GLP-1 oraz glukagonowego.

Ile wynosiła średnia redukcja masy w fazie 2?

Przy najwyższej badanej dawce po 48 tygodniach średnia redukcja wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

Jaki wynik uzyskano w TRIUMPH-1?

Przy dawce 12 mg średnia redukcja masy po 80 tygodniach wyniosła około 28,3% początkowej masy ciała.

Ilu uczestników osiągnęło co najmniej 30% redukcji?

W grupie 12 mg około 45,3% uczestników osiągnęło co najmniej 30% redukcji początkowej masy ciała.

Czy Retatrutide jest już zatwierdzonym lekiem?

Nie. Retatrutide nadal pozostaje badaną cząsteczką.

Podsumowanie

Przez lata weekend może mieć smak pizzy.

Nie dlatego, że pizza jest czymś złym.

Tylko dlatego, że stała się symbolem:

„Wreszcie mogę.”

Od poniedziałku się kontrolujesz.

We wtorek odmawiasz.

W środę myślisz o weekendzie.

W czwartek już planujesz.

W piątek wreszcie przychodzi nagroda.

A później niedziela wieczorem:

„Od jutra znowu dieta.”

I tak tydzień po tygodniu.

Najciekawsza zmiana może nie polegać na tym, że już nigdy nie zjesz pizzy.

Wręcz przeciwnie.

Może polegać na tym, że pizza przestaje mieć nad tobą tak ogromną władzę.

Możesz ją zjeść.

Może nadal świetnie smakować.

Tylko nie musisz czekać na nią przez pięć dni.

Nie musisz zjeść całej, bo:

„jutro już nie wolno.”

Nie musisz robić z jednego wieczoru wielkiej nagrody za tydzień cierpienia.

Retatrutide wzbudza ogromne zainteresowanie przede wszystkim z powodu skali redukcji masy obserwowanej w badaniach.

W fazie 2 przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja po 48 tygodniach wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

W badaniu fazy 3 TRIUMPH-1 przy dawce 12 mg średnia redukcja po 80 tygodniach wyniosła około 28,3%, a około 45,3% uczestników osiągnęło co najmniej 30% redukcji początkowej masy ciała.

To dane kliniczne dotyczące masy ciała.

Historie o mniejszym zainteresowaniu cheat mealami, pozostawianiu pizzy czy zmianie weekendowych zwyczajów są natomiast indywidualnymi doświadczeniami.

Nie należy ich mylić.

Ale razem pokazują coś ciekawego.

Badania mówią nam, jak bardzo może zmieniać się masa ciała na poziomie grupy.

Relacje ludzi pokazują, jak taka zmiana może wyglądać przy zwykłym stole w piątkowy wieczór.

Być może pewnego dnia zamówisz dokładnie tę samą pizzę co zawsze.

Zjesz kilka kawałków.

Odłożysz resztę.

I nie pomyślisz:

„Ale jestem na diecie.”

Pomyślisz tylko:

„Było dobre. Najadłem się.”

A potem wrócisz do filmu.

---

Aktualny status Retatrutide

Retatrutide jest badanym agonistą receptorów GIP, GLP-1 i glukagonowego, rozwijanym jako potencjalna terapia otyłości i zaburzeń metabolicznych.

W badaniu fazy 2 przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja masy po 48 tygodniach wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

W badaniu fazy 3 TRIUMPH-1 przy dawce 12 mg średnia redukcja masy po 80 tygodniach wyniosła około 28,3%, a około 45,3% uczestników osiągnęło redukcję wynoszącą co najmniej 30%.

Wyniki grupowe nie stanowią gwarancji indywidualnego rezultatu.

Retatrutide pozostaje substancją badaną i nie jest obecnie zatwierdzonym lekiem.

Relacje dotyczące zmiany podejścia do weekendowego jedzenia, mniejszej potrzeby „cheat meal” czy pozostawiania części posiłku mają charakter indywidualny i nie należy przedstawiać ich jako gwarantowanego efektu Retatrutide.

Retatrutide nie powinien być przedstawiany jako terapia psychologiczna ani jako leczenie zaburzeń odżywiania.

Artykuł ma charakter edukacyjny i nie stanowi porady medycznej ani instrukcji stosowania Retatrutide.

Źródła

Eli Lilly and Company — program badań klinicznych TRIUMPH / Retatrutide, w tym badanie fazy 3 TRIUMPH-1.

Jastreboff A.M. i wsp., Triple–Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity — A Phase 2 Trial, New England Journal of Medicine, 2023.

Relacje użytkowników społeczności internetowych dotyczących Retatrutide oraz terapii inkretynowych — wykorzystywane wyłącznie jako przykłady indywidualnych doświadczeń, a nie jako dowody skuteczności klinicznej.