Czy można pierwszy raz zostawić deser w połowie, mimo że nadal świetnie smakuje?

Zamawiasz swój ulubiony deser. Pierwsza łyżeczka jest świetna. Druga też. Jesz dalej, ale po kilku minutach dzieje się coś dziwnego: deser nadal smakuje, tylko ty już nie masz potrzeby go kończyć. Na talerzu zostaje połowa, a w głowie nie rozpoczyna się negocjacja: „No przecież szkoda zostawić”. Dla kogoś, kto przez całe życie miał osobny „żołądek na słodycze”, może to być naprawdę zaskakujące doświadczenie.

W internetowych relacjach dotyczących terapii wpływających na apetyt podobny motyw pojawia się regularnie: słodycze niekoniecznie nagle stają się niedobre. Po prostu łatwiej pojawia się moment:

„Było dobre. Wystarczy.”

Przecież na deser zawsze znajdzie się miejsce

To zdanie zna chyba każdy.

Możesz zjeść duży obiad.

Powiedzieć:

„Ale jestem pełny.”

A pięć minut później ktoś przynosi sernik.

I nagle okazuje się, że kawałek jednak się zmieści.

Dlaczego?

Bo jedzenie nie jest sterowane wyłącznie prostym mechanizmem:

pusty żołądek → jem → pełny żołądek → przestaję.

Gdyby tak było, kontrolowanie masy ciała byłoby znacznie prostsze.

Można być najedzonym i nadal czegoś chcieć

To jedna z najważniejszych różnic.

Głód i ochota na jedzenie nie są dokładnie tym samym.

Możesz nie być fizycznie głodny, a mimo to mieć ochotę na:

czekoladę,

lody,

chipsy,

ciastko,

pizzę,

coś słonego.

Wystarczy zobaczyć jedzenie.

Poczuć zapach.

Zobaczyć reklamę.

Usiąść wieczorem przed telewizorem.

I pojawia się:

„Zjadłbym coś.”

Nie:

„Potrzebuję energii.”

Tylko:

„Mam ochotę.”

Deser jest idealnym przykładem

Wyobraź sobie obiad w restauracji.

Przystawka.

Danie główne.

Jesteś najedzony.

Kelner pyta:

„Może deser?”

I zanim zdążysz zastanowić się nad głodem, odpowiadasz:

„A co macie?”

To bardzo ludzkie.

Jedzenie daje przyjemność.

Nie ma w tym niczego dziwnego ani złego.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy przyjemność praktycznie zawsze wygrywa z sygnałem „wystarczy”.

„Ale skoro smakuje, dlaczego miałbym przestać?”

No właśnie.

To pytanie doskonale pokazuje problem.

Pierwszy kęs sernika jest świetny.

Drugi również.

Dziesiąty może nadal być dobry.

Ale czy przyjemność z dziesiątego kęsa jest dokładnie taka sama jak z pierwszego?

Niekoniecznie.

Pierwsze kilka kęsów często daje największą satysfakcję.

Później można jeść dalej częściowo dlatego, że deser nadal leży przed nami.

Pusty talerz staje się automatycznym zakończeniem

Wiele osób nie kończy posiłku wtedy, kiedy sytość staje się wystarczająca.

Kończy wtedy, kiedy skończy się jedzenie.

To ogromna różnica.

Kawałek ciasta ma 150 gramów?

Zjesz 150.

Restauracja poda 250?

Zjesz 250.

Paczka ma 100 gramów?

Zjesz 100.

A gdyby opakowanie miało 70 gramów?

Być może 70 również wystarczyłoby.

Dlatego wielkość porcji może częściowo decydować o tym, kiedy uznajemy jedzenie za zakończone.

A co, jeśli sygnał „wystarczy” pojawia się wcześniej?

Wtedy sytuacja wygląda inaczej.

Deser nadal jest dobry.

Nie zaczyna smakować jak karton.

Nie musisz czuć do niego obrzydzenia.

Po prostu zainteresowanie kolejną łyżeczką słabnie.

Patrzysz na pozostałą część i myślisz:

„Już nie potrzebuję.”

To bardzo subtelna różnica.

Ale właśnie subtelne różnice powtarzane przez setki dni mogą mieć ogromne znaczenie.

W relacjach ludzi pojawia się właśnie takie zdziwienie

„Kiedyś nie potrafiłem zostawić słodyczy.”

„Zjadłem kilka kawałków i schowałem resztę.”

„Otwarta czekolada leżała kilka dni.”

„Zjadłem pół deseru i naprawdę nie chciałem więcej.”

Takie historie brzmią spektakularnie szczególnie dla człowieka, który przez lata znał zupełnie inny schemat:

otwieram → jem → kończę.

Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć: są to doświadczenia konkretnych osób, a nie gwarantowany efekt Retatrutide.

Czekolada może po prostu leżeć w szafce?

Dla jednej osoby brzmi to absurdalnie banalnie.

Oczywiście, że może.

Dla innej otwarta tabliczka czekolady oznacza:

„Będę o niej pamiętał, dopóki jej nie skończę.”

Jeden kawałek.

Potem drugi.

Wracasz do kuchni.

Jeszcze dwa.

Wieczorem tabliczki nie ma.

I dopiero wtedy temat zostaje zamknięty.

Dlatego doświadczenie:

„Wiem, że tam jest i kompletnie mnie to nie interesuje”

może być dla niektórych ludzi naprawdę niezwykłe.

Czy Retatrutide zmienia smak słodyczy?

Nie powinniśmy tak tego przedstawiać.

Nie ma podstaw, aby obiecywać:

„Retatrutide sprawi, że słodycze przestaną ci smakować.”

Retatrutide jest badanym agonistą receptorów:

GIP, GLP-1 i glukagonowego.

Mechanizmy związane z terapiami inkretynowymi obejmują między innymi regulację apetytu, sytości oraz spożycia pokarmu.

To coś innego niż gwarantowana zmiana smaku konkretnego produktu.

I właśnie dlatego zdanie „nadal mi smakuje” jest tak interesujące

Bo nie trzeba przestać lubić sernika.

Nie trzeba nienawidzić pizzy.

Nie trzeba uznać czekolady za obrzydliwą.

Możliwa zmiana może dotyczyć czegoś innego:

ile potrzeba, żeby poczuć satysfakcję.

To bardzo ważne rozróżnienie.

Przyjemność nie musi zniknąć, żeby ilość się zmniejszyła

Wyobraź sobie skalę przyjemności.

Pierwsza łyżeczka lodów:

10/10.

Druga:

10/10.

Trzecia:

9/10.

Później:

8/10.

7/10.

6/10.

W pewnym momencie można powiedzieć:

„Było świetne.”

I skończyć.

Nie dlatego, że kolejne łyżeczki byłyby obrzydliwe.

Po prostu nie są już potrzebne do osiągnięcia satysfakcji.

To zupełnie inne doświadczenie niż dieta

Na klasycznej restrykcyjnej diecie sytuacja może wyglądać tak:

Masz ogromną ochotę na całe ciastko.

Pozwalasz sobie na pół.

Odkładasz resztę.

Ale przez kolejną godzinę o niej myślisz.

Formalnie zjadłeś mniej.

Mentalnie walka nadal trwa.

Jeżeli natomiast po połowie pojawia się prawdziwe:

„Mam dosyć”,

nie trzeba prowadzić negocjacji ze sobą.

I właśnie to może zmieniać codzienne doświadczenie redukcji.

Nie „nie wolno mi”, tylko „już nie chcę”

To zdanie przewija się właściwie przez cały temat nowoczesnej farmakoterapii otyłości.

Klasyczna dieta często opiera się na:

„Nie wolno.”

„Nie mogę.”

„Mam limit.”

„Zostało mi 200 kcal.”

„Muszę wytrzymać.”

A znacznie łatwiejsza sytuacja wygląda tak:

„Mogę, ale już nie chcę.”

Bilans energetyczny nadal obowiązuje.

Ale droga do niego może być kompletnie inna.

Jeden deser oczywiście niczego nie zmienia

Możesz zjeść cały kawałek tortu i nie przytyć nagle kilku kilogramów tłuszczu.

Możesz również zostawić połowę i nie schudnąć następnego dnia.

Znaczenie ma powtarzalność.

Deser.

Przekąska.

Czekolada.

Frytki.

Dokładka.

Jedzenie podczas filmu.

Jeżeli w setkach takich sytuacji ilość spożywanego jedzenia staje się mniejsza, suma zaczyna mieć znaczenie.

To właśnie dlatego ogromne wyniki zaczynają się od małych sytuacji

Kiedy czytamy:

20% mniej masy ciała

albo:

30% mniej masy ciała,

wyobrażamy sobie ogromną transformację.

I słusznie.

Ale ta transformacja nie dzieje się podczas jednego posiłku.

Powstaje przez miesiące.

Dlatego duża redukcja masy może składać się z tysięcy sytuacji, które pojedynczo wyglądają zupełnie niepozornie.

Jedną z nich może być właśnie:

połowa deseru pozostawiona na talerzu.

Wyniki Retatrutide pokazują, jak duża może być suma tych zmian

W badaniu fazy 2 Retatrutide opublikowanym w „New England Journal of Medicine” przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja masy po 48 tygodniach wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

Już wtedy wynik wzbudził ogromne zainteresowanie.

Późniejsze wyniki programu fazy 3 TRIUMPH pokazały jeszcze większą średnią redukcję w dłuższej obserwacji.

TRIUMPH-1 — około 28,3% przy 12 mg

W badaniu TRIUMPH-1 przy dawce 12 mg średnia redukcja masy po 80 tygodniach wyniosła około 28,3% początkowej masy ciała.

Co jeszcze bardziej interesujące, około 45,3% uczestników grupy 12 mg osiągnęło redukcję wynoszącą co najmniej 30% początkowej masy ciała.

To wyniki grupowe.

Nie oznaczają, że konkretna osoba osiągnie 28 czy 30%.

Ale pokazują skalę działania obserwowaną w badaniu.

30% to ogromna zmiana

Dla zobrazowania samej matematyki:

100 kg → 30 kg,

120 kg → 36 kg,

140 kg → 42 kg,

160 kg → 48 kg.

Ponownie: nie są to prognozy.

To tylko pokazanie, czym jest 30% masy początkowej.

I kiedy patrzymy na takie liczby, trudno uwierzyć, że częścią drogi do nich mogą być sytuacje tak banalne jak:

„Nie skończyłem ciastka.”

A jednak długoterminowa redukcja składa się właśnie z codzienności.

Ale deser nie jest wrogiem

To również trzeba powiedzieć.

Celem nie powinno być stworzenie człowieka, który boi się ciasta.

Nie trzeba dzielić jedzenia na:

„dobre”

i

„zakazane”.

Jeżeli sposób żywienia ma być możliwy do utrzymania przez lata, musi mieścić się w prawdziwym życiu.

A prawdziwe życie zawiera:

urodziny,

święta,

restauracje,

wakacje,

lody latem,

tort weselny.

Być może największą zmianą jest właśnie możliwość zjedzenia deseru normalnie

Nie:

„Od dzisiaj zero cukru.”

Nie:

„To mój cheat meal.”

Nie:

„Od poniedziałku znowu dieta.”

Tylko:

„Mam ochotę na deser.”

Jesz.

Smakuje.

Najadasz się.

Kończysz.

I następnego dnia życie toczy się dalej.

Bez poczucia, że jedno ciastko zniszczyło cały proces.

To może przerwać schemat „wszystko albo nic”

Ten schemat zna mnóstwo osób.

Poniedziałek:

idealna dieta.

Wtorek:

idealna dieta.

Środa:

kawałek ciasta.

Myśl:

„No to już zepsułem.”

A skoro zepsułem:

drugi kawałek,

kolacja na wynos,

słodycze wieczorem.

„Od poniedziałku zacznę ponownie.”

Problemem nie był pierwszy kawałek ciasta.

Problemem było przekonanie, że po nim nie ma już czego ratować.

Jedzenie połowy deseru może więc symbolizować coś większego

Nie dlatego, że połowa jest magiczna.

Nie dlatego, że każdy powinien zostawiać dokładnie 50%.

Tylko dlatego, że pokazuje możliwość:

zjedzenia czegoś dla przyjemności bez automatycznej potrzeby zjedzenia wszystkiego.

Dla części ludzi to zupełnie normalne.

Dla innych może być czymś, czego nie doświadczyli od lat.

A co, jeśli nadal mam ogromną ochotę na słodycze?

To nie oznacza automatycznie, że coś jest nie tak.

Indywidualne reakcje są różne.

Nie każdy doświadcza tego samego stopnia zmiany apetytu.

Nie każdy przestaje podjadać.

Nie każdy nagle zostawia deser.

I właśnie dlatego nie powinno się porównywać swojego doświadczenia z najbardziej spektakularną historią znalezioną w internecie.

Forum pokazuje historie, badanie pokazuje grupę

To rozróżnienie warto powtarzać.

Forumowicz może napisać:

„Od miesiąca nie interesują mnie słodycze.”

To doświadczenie jednej osoby.

Badanie kliniczne może pokazać:

średnią zmianę masy,

odsetek osób osiągających określony próg redukcji,

działania niepożądane,

różnice względem placebo.

I właśnie dane kliniczne są podstawą oceny skuteczności.

Historie ludzi pomagają jedynie zobaczyć, jak leczenie może wyglądać w codziennym życiu.

Nie trzeba wygrać wojny ze słodyczami

Może właśnie to jest najciekawsze.

Przez lata człowiek próbuje:

nie kupować,

nie patrzeć,

nie jeść,

usuwać cukier,

robić „detoks”,

wytrzymywać.

A przecież istnieje jeszcze inna możliwość:

słodycze nadal istnieją, tylko przestają mieć taką władzę.

To nie jest gwarantowany efekt Retatrutide.

Ale jako perspektywa regulacji apetytu pokazuje, dlaczego terapie działające na biologiczne mechanizmy jedzenia budzą tak duże zainteresowanie.

FAQ

Czy Retatrutide może sprawić, że przestaną mi smakować słodycze?

Nie można tego zagwarantować. Retatrutide wpływa na szlaki związane między innymi z regulacją apetytu i spożycia pokarmu, ale nie należy przedstawiać go jako środka, który automatycznie zmienia smak słodyczy.

Czy można być najedzonym i nadal mieć ochotę na deser?

Tak. Fizjologiczny głód i apetyt na konkretny produkt nie są dokładnie tym samym.

Czy pozostawienie połowy deseru oznacza, że terapia działa?

Nie jest to kliniczny test skuteczności. To może być subiektywna zmiana zachowania, ale terapię ocenia się znacznie szerzej.

Czy podczas redukcji trzeba całkowicie zrezygnować ze słodyczy?

Nie istnieje uniwersalna zasada mówiąca, że skuteczna redukcja wymaga całkowitego wyeliminowania każdego deseru.

Czy relacje osób piszących, że przestały interesować się słodyczami, są dowodem?

Nie. Są relacjami anegdotycznymi i nie zastępują badań klinicznych.

Jak duża była redukcja masy w badaniu fazy 2 Retatrutide?

Przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja masy po 48 tygodniach wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

Jaki wynik osiągnięto w TRIUMPH-1?

Przy dawce 12 mg średnia redukcja masy po 80 tygodniach wyniosła około 28,3% początkowej masy ciała.

Ilu uczestników osiągnęło co najmniej 30% redukcji?

W grupie 12 mg około 45,3% uczestników osiągnęło redukcję wynoszącą co najmniej 30% początkowej masy ciała.

Czy każdy osiągnie podobny rezultat?

Nie. Wyniki grupowe nie są prognozą ani gwarancją rezultatu konkretnej osoby.

Czy Retatrutide jest zatwierdzonym lekiem?

Nie. Retatrutide pozostaje badaną cząsteczką.

Podsumowanie

Wyobraź sobie coś bardzo prostego.

Siedzisz w restauracji.

Przed tobą stoi deser, który naprawdę lubisz.

Jesz pierwszą połowę.

Smakuje świetnie.

Patrzysz na drugą.

I nie musisz prowadzić ze sobą żadnej walki.

Nie mówisz:

„Nie wolno.”

Nie liczysz w głowie kalorii.

Nie odsuwasz talerza siłą.

Po prostu czujesz:

„Już wystarczy.”

Dla jednej osoby to kompletnie zwyczajna sytuacja.

Dla innej może być czymś niemal niewiarygodnym.

Bo wcześniej deser kończył się dopiero wtedy, kiedy kończył się deser.

Właśnie takie drobne sytuacje sprawiają, że relacje osób korzystających z terapii wpływających na regulację apetytu są tak interesujące.

Nie zastępują badań.

Nie gwarantują identycznej reakcji.

Ale pozwalają zobaczyć, jak zmiana może wyglądać poza wykresem i gabinetem.

A dane dotyczące Retatrutide pokazują, dlaczego w ogóle warto o tym rozmawiać.

W fazie 2 przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja masy po 48 tygodniach wynosiła około 24,2%.

W TRIUMPH-1 przy 12 mg po 80 tygodniach średnia wynosiła około 28,3%, a około 45,3% uczestników osiągnęło redukcję co najmniej 30% początkowej masy ciała.

To ogromne wyniki grupowe.

Ale człowiek nie żyje procentami.

Żyje śniadaniami.

Obiadami.

Wakacjami.

Urodzinami.

Spotkaniami.

I deserami.

Dlatego czasami wielka zmiana może wyglądać zupełnie niepozornie.

Na talerzu zostaje pół kawałka ciasta.

Patrzysz na niego.

Nadal wygląda dobrze.

Nadal wiesz, że świetnie smakuje.

Tylko pierwszy raz pojawia się myśl:

„Nie muszę go kończyć tylko dlatego, że tutaj jest.”

I wracasz do rozmowy.

---

Aktualny status Retatrutide

Retatrutide jest badanym agonistą receptorów GIP, GLP-1 i glukagonowego, rozwijanym jako potencjalna terapia otyłości i zaburzeń metabolicznych.

W badaniu fazy 2 przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja masy po 48 tygodniach wynosiła około 24,2% początkowej masy ciała.

W badaniu fazy 3 TRIUMPH-1 przy dawce 12 mg średnia redukcja masy po 80 tygodniach wyniosła około 28,3%, a około 45,3% uczestników osiągnęło redukcję wynoszącą co najmniej 30%.

Wyniki grupowe nie stanowią gwarancji indywidualnego rezultatu.

Retatrutide pozostaje substancją badaną i nie jest obecnie zatwierdzonym lekiem.

Opisy zmian zainteresowania słodyczami, pozostawiania deserów czy mniejszych porcji pochodzące z internetowych społeczności należy traktować jako doświadczenia anegdotyczne, a nie dowody kliniczne.

Artykuł ma charakter edukacyjny i nie stanowi porady medycznej ani instrukcji stosowania Retatrutide.

Źródła

Eli Lilly and Company — program badań klinicznych TRIUMPH / Retatrutide, w tym wyniki badania fazy 3 TRIUMPH-1.

Jastreboff A.M. i wsp., Triple–Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity — A Phase 2 Trial, New England Journal of Medicine, 2023.

Relacje użytkowników internetowych społeczności poświęconych Retatrutide — wykorzystywane jako przykłady subiektywnych doświadczeń, a nie jako dowody skuteczności klinicznej.